Eerdere voorstellingen

Hier worden de voorstellingen vermeld van langer geleden, onder de regie van Inez en Willem-Paul.

Grease

De allereerste echte voorstelling van Menander met mijn deelneming. Ik had al een prachtrol van 2 zinnen en een hoop microfoongesjouw mogen vervullen in Mia Mama,maar in Grease was ik ook iemand. Ik had een echte rol. Als ik de foto’s terug kijk die van het optreden zijn gemaakt, zie ik alleen maar stralende gezichten. Nu is dat bijna bij alle voorstellingen zo, maar Grease was bij uitstek een vrolijke musical. Ik kan me nog herinneren hoe ik met Nikki, Lisa en Nanne op het toneel stond en hoe suf iedereen zijn kostuums altijd vond. We hadden helaas geen haute couture van mevrouw M. Saarloos zoals bij Mia Mama, maar de leren jackies waren in overvloed te vinden op het podium. Laten we vooral het prachtige kapsel van het schoolhoofd niet vergeten.

Laura Tammeling leerde ons een toontje hoger zingen en door Wil Boom zongen we een toontje lager. De repetities begonnen zoals altijd pas echt in de schouwburg in de Menanderweek. Voor mij nog steeds een epische week en ik zal er ook het liefst elk jaar weer voor terugkomen. In deze week voelde je de zenuwen opkomen, het humeur van Inez en WP werd grimmiger en iedereen wist dat het nu toch echt moest gebeuren. De hele week leefde je toe naar de donderdagavond. De generale repetitie ging altijd bagger waarna iedereen op scherp gezet werd en er naar verbazing toch nog iets moois werd neergezet. Tijdens de voorstelling zelf maakte een ongekend vrolijke adrenalinestroom het mogelijk om samen met je mede-Menanders Grease Lightning te dansen en met nepsigaretten je ouders in de zaal te shokkeren. Mijn persoonlijke ervaring tijdens de voorstellingen is moeilijk uit te leggen. Wel weet ik dat ik na onze voorstelling Grease tot en met de zesde bij Menander ben gebleven. Leven deed ik op de middelbare met Menander.

Kruistocht in Spijkerbroek

Kruistocht in Spijkerbroek de musical, gebaseerd op het gelijknamige boek van Thea Beckman, is een productie van het Nationaal Jeugd Musical Theater. De musical was in 2008 te zien in verscheidene theaters. Het verhaal gaat over de vijftienjarige Dolf. Als proefpersoon voor de tijdmachine van zijn moeder belandt hij in de Middeleeuwen en komt midden in een Kinderkruistocht terecht. De kinderen willen Jeruzalem bevrijden van de Saracenen. Dolf helpt de kinderen om naar Jeruzalem te komen, maar onderweg gebeuren er verschillende dingen waardoor Dolf zich realiseert dat het gevaar van de kruistocht niet zozeer van buitenaf komt, maar van de kruistocht zelf.
Menander zou Menander niet zijn als zij haar eigen draai daar niet aan had gegeven. Inez en Willem-Paul hadden zes zesdejaars meiden voor ogen om samen de rol van Dolf te spelen, waaronder ik. Ieder van ons kreeg een bepaalde karaktereigenschap van Dolf, die wij uitvergrootten en probeerden een beetje overdreven te spelen. Als reden dat wij in de tijdmachine kwamen, hadden we bedacht, om het stuk ook een beetje modern te maken, dat wij een zangwedstrijd verloren hadden en die opnieuw wilden doen. Het stuk begon daarom ook met ons zessen in de foyer, terwijl wij een auditie deden voor een zangprogramma.
Verder kwam de muziek niet van de oorspronkelijke musical. In plaats van de musicalachtige tunes zongen wij liedjes uit de Carmina Burana. In het Latijn. Nog steeds, drie jaar na dato, kan ik de tekst mechanisch opzeggen: “O Fortuna, velut luna, statu variabilis” etc. Laura Tammeling was de kracht die deze moeilijke teksten mooi liet klinken. Veel liederen werden twee- of zelfs driestemmig gezongen. Stiekem stond ze erbij op het podium, verkleed als monnik, om even de juiste toon aan te geven. Het Euterpe orkest, onder leiding van Hans Wijnberg, leverde een prachtige muzikale performance. Naast deze klassieke muziek, hadden wij ook een rap gemaakt. Deze was bedoeld om de kinderen uit de Middeleeuwen te laten zien naar wat voor een muziek wij in de 21e eeuw luisterden. Conciërge Aldert, a.k.a Brat Spitt, hielp ons met de beat om de door Inez en Willem-Paul geschreven tekst enigszins melodisch te brengen. Missie geslaagd, al zeg ik het zelf.
Na vier shows kwam toen toch echt het einde aan de Menanderweek van 2011. Een bijzondere week, want nooit eerder hadden we een productie bijna helemaal zelf bedacht, met andere muziek en andere personages. Het was een prachtige afsluiting van vijf jaar Menander voor mij.

Manon van Schijndel